در منطقه ی کُترا و اطراف آن تعدادی بازیهای محلی از گذشته های دور رایج بود. نخستین ورزشی که در کُترا بمانند بیشتر نواحی شمال ایران قدمتی طولانی دارد

کشتی گیله مردی است. سابق بر این در مراسم اعیاد و مهمانی‌های افراد بزرگ و متمول، این ورزش انجام می‌شد به تدریج به دلیل جذابیت ها و علاقه فراوانی که مردم بدان پیدا کردند شکل رسمی تر و گسترده تری گرفت. از طی دهه ی های گذشته پهلوانانی از این روستا برخاستند که به رتبه ها و موفقیت هایی نیز دست یافتند.

برخی نیز علیرغم استعداد فراوانی که داشتند به دلیل شرایط زندگی نتوانستند به رتبه های بالا دست یابند و کار را از نیمه رها کردند. برای گریز از درازی مطلب

به نام دو تن از پهلوانان یکی از گذشته و دیگری از نسل کنونی اشاره میکنم مرحوم نقد على عشوری سالها در این زمینه فعال بود و در مسابقات مختلف با دیگر یلان، شمال ایران دست و پنجه نرم کرد و افتخاراتی را نیز کسب کرد. در عصر حاضر نیز سامان قربانعلی نژاد که جوانی مودب و افتاده است در طی سالیان اخیر پیروزی‌های  چندانی را نصیب خود و کُترا کرده است. متأسفانه در سه ده ی اخیر به دلایل گوناگون از جذابیتهای این رشته از منطقه و به طور کل شمال کشور کاسته شده است که پرداختن به آن مقاله ی بلند بالایی را می طلبد.؛ لازم به یادآوری است که اگر شرایط مناسب برای پیشرفت کشتی گیله مردی

مهیا شود، جوانانی با استعداد فراوان باز می توانند چراغ کم سوی این ورزش باستانی را همچنان پر فروغ روشن کنند.

از اواخر دهه ی بیست خورشیدی به تدریج نطفه ی ورزشهای نوین به شکل اابتدایی در کُترا بسته شد. به لحاظ قدمت والیبال در رتبه دوم بعد از کشتی قرار

داشت. در سالهای نخست تک و توک والیبالیست هایی سر بر آوردند، سپس اندک بر تعداد افراد علاقه مند به این رشته افزوده شد و از اوایل دهه ی ۴۰

خورشیدی بود که به تعداد مشتاقان و والیبالیست های کُترا افزوده شد. از اواسط دهه ی ۴۰ تا اواسط دهه ی ۵۰ خورشیدی والیبال محلی چه در کُترا و چه در منطقه در اوج قرار داشت در اینجا به عنوان نمونه به نام چند والیبالیست برجسته در دوره های مختلف اشاره میکنم از دهه ی ۳۰ خورشیدی می توان به نام های محمد آقایی ، علی اکبر مرادی اشاره کرد و از اوایل دهه ی ۴۰ خورشیدی تا اواسط دهه ی بعدی به ترتیب این نامها مطرح بودند: فرج البرزى ايرج البرزی، اسماعيل مرادی، سیف اله امرانی و بسیاری دیگر.

والیبال پس از دوران خوبش به تدریج دچار افول شد. مشکلات سخت افزاری بودن سالن سرپوشیده مسائل مالی و بی توجهی ها عمده ترین دلایل این پسرفت هستند و متأسفانه در سه دهه اخیر، دیگر شور و نشاط حاصل از بازی یا دیدن این ورز مفرح را لمس نکردیم. شاید بتوان گره اصلی کار را در نبود سالن ببینیم.