با گذشت زمان و تغییر سبک زندگی در روستای کُترا، نسل جدید کشاورزان به دنبال راهی بودند که علاوه بر حفظ ساختار کاربردی کندوج، از معایب سقف‌های پوشالی (مانند نیاز به تعمیرات مداوم در برابر باران‌های شدید شمال و خطر آتش‌سوزی) رهایی یابند. اینجاست که «حلب» یا همان ورق‌های فلزی وارد میدان شدند.

کندوج‌های حلبی، ترکیبی از هوشمندی قدیمی و مواد جدید بودند. پایه و ستون‌ها همچنان همان ستون‌های چوبی و رسی بودند که برنج را از رطوبت زمین و موش‌ها جدا می‌کردند، اما سقف‌ها دیگر از «کلوش» یا پوشال‌های ضخیم ساخته نمی‌شد؛ بلکه با ورق‌های فلزی (حلب) پوشانده می‌شدند.

این تغییر، چه معنایی داشت؟

۱.ماندگاری بیشتر:دیگر لازم نبود با هر بار باران شدید یا گذشت چند فصل، نگران نفوذ آب به درون انبار و خراب شدن برنج‌ها بود.

۲.امنیت در برابر آتش: برخلاف سقف‌های پوشالی که در تابستان‌های خشک یا بر اثر جرقه، بسیار آسیب‌پذیر بودند، کندوج‌های حلبی امنیت بیشتری برای ذخیره دارایی اصلی کشاورز فراهم می‌کردند.

۳. صدای متفاوت باران: یکی از خاطرات ماندگار اهالی کُترا، صدای برخورد قطرات باران بر روی سقف‌های حلبی کندوج است؛ صدایی که همزمان هم آرامش‌بخش بود و هم به کشاورز یادآوری می‌کرد که برکت از آسمان می‌بارد، اما حلبِ محکم، آن را برای سال بعد حفظ خواهد کرد.