پسر پس از انتخاب دختر مورد نظر موضوع را ابتدا با مادر خود در میان می‌گذارد تا به اطلاع بقیّه‌ی اعضای خانواده و به خصوص پدر رسانده شود و پس از شور و مشورت اعضای اعضای خانواده و راهنمایی های لازم از طرف پدر و مادر به فرزند، در صورت تأیید ابتدا خواهر و مادر پسر به منزل دختر می‌روند و پس از دیدن دختر و خانواده ی آن‌ها موضوع را با مادر دختر در میان می گذارند که در عرف به خواستگار زنانه معروف

است. در صورت موافقت دختر مادر مسأله را با پدر خانواده در میان می گذارد و در صورت تأیید پدر فرصتی برای تحقیق از پسر و خانواده ی پسر گرفته و پس از مدتی که اطلاعاتی بدست آوردند و در صورتی که مشکلی وجود نداشته باشد قرار خواستگاری

مردانه گذاشته می شود. در شبی که به توافق رسیده اند افراد فامیل داماد معمولاً پدر، مادر، برادران و

خواهران و عموها، دایی ها و دیگر بستگان به خانه عروس می روند و رسماً از عروس خواستگاری می‌کنند. در این جلسه خانواده ی داماد برای عروس انگشتر و یک دست لباس و یک کله قند تزئین شده و شیرینی و میوه می برند و بعد از مراسم خواستگاری و بله برون نوبت به مشخص شدن خرج و مهریه می رسد که معمولاً خرج در حال حاضر چند کالای اساسی است که خرید آن را داماد قبول می‌کند اما در گذشته مقداری پول نقد خانواده ی داماد به خانواده ی عروس برای تهیه ی جهیزیه می دادند و مهریه هم فعلاً

به صورت سکه تمام بهار آزادی می باشد که تعداد آن از چهارده سکه کمترین تا صد و چهارده و در مواردی تا حتی پانصد سکه هم می‌رسد و از دیگر برنامه ی این مجلس تعیین روزی برای انجام مراسم عقد می‌باشد. در جلسه ی عقد که بیشتر فامیلان خیلی

نزدیک هستند، اعتقاد بر این است افرادی که در زندگیشان مشکل وجود دارد و یا افراد عقیم و یا زنان مطلقه نباید در اتاق عقد حضور داشته باشند و افرادی که بر سر عروس قند می سابند باید دارای پدر و مادر باشند. بعد از مراسم عقد کنان عروس کم كم مشغول آماده نمودن جهیزیه می‌گردد و زمان آن تا عروسی از پنج ماه یا حتی دو سال متفاوت است. در فاصله ی

بین عقد كنان و عروسی در مناسبت های مختلف مانند شب یلدا، عید سعید فطر، عيد غدیر، عید قربان و عید باستانی نوروز داماد یا خانواده ی او باید به عروس هدیه ای بدهند که البته این هدیه ها در عید نوروز باید مفصل تر از بقیه باشد. مادر عروس هم، به صورتی این هدیه را جبران می‌کند که به آن پستو می گویند. پس از سپری شدن زمان و آمادگی عروس و داماد برای انجام مراسم عروسی جلسه ای خانواده ی داماد و عروس برگزار می‌کنند و در آن در خصوص چگونگی برگزاری عروسی گفتگو و تبادل نظر می کنند و به جمع بندی می رسند از جمله تصمیمات این جلسه

زمان و مکان عروسی که در گذشته ها در منازل و اکنون در تالارها است و خرید طلا و آینه و شمعدان و لباس برای عروس و کت و شلوار برای داماد می باشد. پس

از آن نوبت خرج بار می رسد که خانواده ی داماد وسایلی مانند گوشت در قدیم گوسفند زنده، برنج، گردو، روغن نباتی، مغزگردو، سیب زمینی، پیاز و ادویجات تهیه و به خانواده ی عروس تحویل می‌دهند. هنگام تحویل این وسایل خانواده ی عروس روی سر آورندگان آن برنج و نقل و پول می ریختند و به آنها جوراب هدیه می دادند. یک شب قبل از عروسی مراسم حنابندان برگزار می‌شود. آن شب در خانه ی عروس و داماد از مهمانان پذیرایی می‌شود، بعد از صرف شام، داماد به اتفاق ساق دوش و جوانان فامیل و همسایه به خانه ی عروس می روند و حنابندان در منزل عروس بر پا میشود. البته اگر فاصله ی خانه ی عروس و داماد خیلی دور باشد، هر کدام جداگانه در منزل خودشان مراسم را اجرا می‌کنند. برای انجام

حنابندان عروس و داماد را به سوی میز و صندلی که به همین منظور آماده شده است، هدایت می کنند. روی میز حنا، سیب، شیرینی، حلوا، شمع روشن و چیزهای

دیگر قرار می دهند. داخل ظرف حنا سکه ی پول می گذارند و اعتقاد دارند اگر آن سکه نصیب مجردها شود، بخت شان باز خواهد شد یعنی زود ازدواج خواهند کرد.

یک نفر از آقایان و یک نفر از خانم ها بر کف دستهای داماد و عروس کـه نـان و یا دستمال کاغذی است حنا می‌گذارند استفاده از نان به معنی روزی به سر داشتن

خوشبخت بودن است و کسانی که حنا می گذارند باید پدر و مادرشان در قید حیات باشند.