فوتبال به عنوان ورزشی مفرح و پر جاذبه محبوب دل جوانان در سطح جهان است. جوانان کُترا نیز از این غافله عقب نماندند و از گذشته به ویژه از دهه ی ۴۰

خورشیدی به تدریج به آن پرداختند. در سالهای نخست این ورزش در کُترا به طور پراکنده انجام میشد تا آنکه در اواخر دهه ی ۴۰ خورشیدی شکل تشکیلاتی تری به

خود گرفت و دارای چهارچوب منسجم تری شد. در این دوره به همت تعدادی از جوانان روستا نظم و انضباط در تشکیلات تیم فوتبال کُترا نمایان شد و با تلاش و

کوشش آنها در لات کُترا و در محل کنونی محله ای اسلام آباد، زمین فوتبال روستا آماده بازی گردید. در سالهای بعدی به تدریج به دلایل مختلف زمین فوتبال در منطقه لات در جاهای مختلف تغییر مکان داد، تا آنکه سرانجام از اوایل دهه ی ۶۰ خورشیدی در محل کنونی آن در پایین کُترا سمت شمالی درمانگاه کُترا و سمت جنوبی محله اسلام آباد واقع است.

فوتبال در طی حدود پنجاه سال از حیاتش در کُترا همواره پر بود از شور و شوق علاقه مندان و جوانان به این رشته ورزشی هرگاه اشخاص دلسوز در امور ورزش اقدام می کردند، فوتبال کُترا به نتایج خوب و گاه درخشانی در منطقه دست می یافت و در غیر اینصورت به صورت دست و پا شکسته به حیاتش ادامه می داد.

گروهی از افراد که در طی سالیان گذشته جدا از این که برخی خود فوتبالیست های قابلی بودند، چه در دوره ی بازیگری و چه پس از آن برای بسط و گسترش این ورزش همت گذاشتند و با دلسوزی و درایت به فوتبال کُترا خدمت کردند و یا می‌کنند. از میان این دلسوزان می توان به طور نمونه به نام های اسداله آقایی، قاسم ابوالقاسمی، غلام اسدی، ناصر وفا، سیاوش حسن پور اشاره کرد.

فوتبالیست های با استعداد در طول بیش از چهار دهه ی در کُترا سر برآوردند که از جمله میتوان به این نام‌ها اشاره کرد: اسماعیل مرادی، ابراهیم بخشی، رضا

عمرانی ، حسن رستم نژاد، یوسف و رضا شبرنگ غلامرضا الهویی و کورش گالشی والبته میتوان نام بازیکنان دیگر را به آن فهرست افزود.

ورزش فوتبال در کُترا دو دوره روزهای خوبی را سپری می می کرد. نخست از اواخر دهه ی ۴۰ خورشیدی تا سال ۱۳۵۷ و دوره ی بعد از اوایل دهه ی ۶۰ خورشیدی تا

اواسط دهه ی بود ۷۰ بود.

فوتبال هم اکنون کم و بیش در کُترا فعال است و زیر نظر شورای ورزشی روستا به پیش میرو می رود. البته استاندارد نبودن زمین فوتبال و نبود امکانات جانبی آن

مكان ، عدم تخصیص بودجه مشخص برای تیم‌های مربوط و دیگر مشکلات، سدی محکم برای پیشرفت این ورزش مفرح است که البته اگر همکاری مسئولین محلی و بخش و استان بیشتر باشد میتواند به روزهای خوبش برگردد.