آقای محمد محمد علی پور از قول پدرش مرحوم حاجی قربان نقل می کند که در یک روز در مازندران محله‌ی فعلی که آن زمان جنگل بوده حدود ۲۰۰۰ لت درست کرده و از این نظر معروف شده بود و مردم برای این کار به او مراجعه می کردند. در این نوع خانه ها پنجره ها معمولاً کوچک بود و ساختمان نور کمی داشت و در آن

زمان گرمای خانه از هیزم های کله چال تأمین می‌شد. دکتر مشایخی در این باره آورده است: حدود چهار دهه ی پیش آنچه به هنگام سفر در خطه ی شمال به چشم

می آمد خانه هایی بود سرشار از سادگی ، خانه هایی برآمده از چوب با سقف هایی ساخته شده از ساقه ی برنج گالی پوش که چون زندگی صاحبانشان فروتنانه زیبا می نموند تا در ادامه بعضی خانه ها دو طبقه شدند با پیش تخت و کم کم حلب مرسوم شد.

همینطور قبل از پیروزی انقلاب و بعد از آن مردم روستا از مصالحی چون سیمان، آجر و بلوک ایرانیت برای ساخت خانه استفاده می‌کردند و از چوب درختان محلی

مانند بلوط، ملج و تبریزی و صنوبر برای سربندی و لمبه استفاده می کردند اما در حال حاضر تقریباً همه ی خانه های کُترا دارای کرسی هستند یعنی از هشتاد سانت

یک متر از سطح زمین فاصله دارند تا نم و رطوبت به کف اتاقها سرایت نکند و امروزه ساختن خانه در کُترا دقیقاً مانند شهر است و از استحکام بسیار بالایی

برخوردار است و از مصالحی مانند آهن، میله گرد، سیمان، نراد و وسایل روز که در ایران مرسوم است بکار می رود که زیر نظر مهندسین ناظر و بنیاد مسکن ساخته می شود و هنوز مانند شهرهای بزرگ آپارتمان نشینی مد نشده است و ساختمان دو یا سه طبقه وجود دارد ولی استفاده شخصی می‌شود و حیاط دارند و بیشتر مردم در کنار خانه و یا داخل باغ انباری جهت نگهداری محصولات کشاورزی و وسایل کشاورزی ساخته اند.